...Θα πρέπει να μοιάζει πανέμορφος από 'κεί ψηλά...'
-Ναι, πράγματι...
Κοίταξε το νερό.
-Τί συμβαίνει κάτω πολύ χαμηλότερα από 'δω; Είαι παντού το ίδιο σκοτεινά;Τί γίνεται ο ήλιος που βυθίζεται;
-Δεν ξέρω.Παντού όμς υπάρχει σκοτάδι. Κανένα φως.
-Ᾱλήθεια; Δεν υπάρχει ούτε φεγγάρι στον κόσμο σου; Αστέρια τουλάχιστον;
Απάντησε κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του.
Ο ήλιος πέρα στη δύση ήταν έτοιμος να αγγίξει τη θάλασσα.
Γύρισε προς ο γλάρο.
- Πέτα. Σε παρακαλώ πέταξε και πες μου πώς φαίνεται τώρα από εκεί πάνω.
Ανέβηκε στον ουρανό για να ξαναπλησιάσει σε λίγο το ανυπόμονο δελφίνι.
-Από εκεί ψηλά είναι σαν δυο ήλιοι να συναντιούνται στην άκρη του ορίζοντα. Αυτός που βλέπεις καθαρά και ένας άλλος παρόμοιος, κατακόκκινος, που επιπλέει στο νερό. Που στη συνέχεια μοιάζει σχεδόν να διαλύεται στο χρώμα της θάλασσας.
Το δελφίνι άρχισε να πηδά όσο το δυνατόν ψηλότερα αναζητώντας τον "άλλο" ήλιο.
-Δεν τον βλέπω. Δεν τον βλέπω καθόλου.
Παρατηρούσε ένα πλάσμα, να προσπαθεί να δει τον ήλιο, με τον τρόπο που τον έβλεπε εκείνος.
΄Ενα πλάσμα που έβλεπε έναν κόσμο, που εκείνος δε μπορούσε να δει.
"Μη στεναχοριέσαι, του είπε τότε, ""θα σου λέω εγώ τί βλέπω. Θα πετάω εγώ για σένα."
Μιας στιγμής σιωπή ακολούθησε. Κύκλοι νερού άνθιζαν μπροστά από δύο ήλιους που ενώνονταν πριν να χαθούν.
-Κι'εγώ θα κολυμπώ γα σένα...
Εκεί, καθώς ο ένας ήλιος διείσδυε όλο και περισσότερο στον άλλο, κλεινόταν η πιο όμορφη, η πιο παράξενη συμφωνία στην ιστορία των δύο κόσμων.
΄Ενας καινούριος ήλιος φαινόταν τώρα, γέννημα μιας απρόσμενης συνάντησης.
Και έτσι όπως ταίριαζαν τα δύο κομμάτια του δε μπορούσες πια να πεις με σιγουριά, ποιό τμήμα του ανήκε στον ουρανό και ποιό στη θάλασσα.
Ποιός ήλιος αντικατόπτριζε ποιον...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου