Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΥ

Η ιστορία του μπακαλιάρου ξεκινάει από την εποχή των Βίκινγκς το 800 μ. Χ. Πρώτοι τον πάστωσαν οι Βάσκοι, που ξεκίνησαν το εμπόριο του μπακαλιάρου από το Μεσαίωνα και τον ονόμασαν «ψάρι του βουνού», ενώ στη χώρα μας, ήρθε τον 15ο αιώνα και στο ελληνικό τραπέζι μπήκε μέσω της σαρακοστιανής νηστείας.

Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, η Εκκλησία επέτρεπε στους πιστούς μονάχα δύο φορές να φάνε ψάρι, συγκεκριμένα του Ευαγγελισμού και την Κυριακή των Βαΐων.

Στην ορεινή κυρίως Ελλάδα και στις απομακρυσμένες και πιο φτωχές περιοχές ο παστός μπακαλιάρος εκείνη την εποχή ήταν η εύκολη και οικονομική λύση.

Όποιες και αν ήταν οι καιρικές συνθήκες οι πιστοί ήξεραν ότι θα βρουν παστό μπακαλιάρο ακόμη και στα μικρά μπακάλικα.Εκτός απο τηγανιτό σε πολλές περιοχές τον έφτιαχναν και κοκκινιστό με χόρτα και σκορδαλιά.

ΠΗΓΗ 

Οι πορτογάλοι που τον μαγειρεύουν με χίλιους τρόπους, τον αποκαλούν «πιστό» φίλο, οι βάσκοι τον λένε «ψάρι του βουνού». Ο «φτωχογιάννης» κατά τους έλληνες, από τον 15ο αιώνα που ήρθε στη χώρα μας, έθρεψε γενιές και γενιές ελλήνων, κέρδισε ακόμη και τους νησιώτες και κατάφερε να διεκδικήσει τη δική του μέρα στο εθνικό μας εδεσματολόγιο, αφού η Εκκλησία επέτρεψε την κατανάλωση νηστίσιμου ψαριού δυό φορές μέσα στη Νηστεία της Σαρακοστής, την 25η Μαρτίου και των Βαϊων. Πρώτοι τον πάστωσαν οι βάσκοι, όταν ανακάλυψαν τους πλούσιους ψαρότοπους δίπλα στις ακτές της Νέας Γης, στις αρχές του 16ου αιώνα. Αργότερα, οι άγγλοι απέκτησαν το έλεγχο του εμπορίου στις ακτές του Maine, όπου και πάστωναν τη δική τους πραμάτεια. Η εισαγωγή του μπακαλιάρου στη χώρα μας πιθανότατα οφείλεται σε κείνους, αφού η ιστορία του εμπορίου μας λέει ότι οι Άγγλοι αντάλλασσαν με σταφίδες τον μπακαλιάρο που έφερναν στα λιμάνια της Πελοπονήσσου.

ΠΗΓΗ

Για τραγανό και αφράτο μπακαλιάρο η συνταγή δοκιμασμένη.

Σχετική και πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση

Και επειδή μπακαλιάρος χωρίς σκορδαλιά δε λέει....

http://grizosgatos.blogspot.gr/2013/03/25.html

Η 25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού, είναι κατά την ορθόδοξη εκκλησία, η δεύτερη γιορτή της Σαρακοστής ή Μεγάλης Τεσσαρακοστής (η πρώτη είναι των 40 μαρτύρων, 9 Μαρτίου), όπου οι αποστολικές διαταγές για αυστηρή νηστεία και προσευχή προ του Πάσχα βάζουν νερό στο κρασί τους, επιτρέποντας ολόκληρο ψάρι (όχι καλαμαράκια και χταπόδια), οίνον και έλαιον, όποια μέρα και να πέφτει, Σ/Κ ή μη. Πολλά θα ήθελα να ψάξω ακόμη και να προσθέσω επί των νηστειών, μια που έπιασα ένα θέμα μάλλον άγνωστο ως τώρα στις τεχνικές λεπτομέρειες του φαγητού (όπως έγραψα και στο σωστό σχόλιο της αγαπητής vita). Η ιδέα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη και δημιουργική συνάμα, πέραν όποιου θρησκευτικού προβληματισμού. Αλλά ευκαιρίες θα συντρέξουν και εκτός συνταγής μπακαλιάρου, που συνδυασμένος με την “αρωματική” σκορδαλιά αποτελεί την must παραδοσιακή (κυριολεκτικά) επιλογή πιάτου της ημέρας.

Η σκορδαλιά, που ούτε προέρχεται ούτε σχέση έχει με την μπραντάδα, είναι κι αυτή γνωστή σάλτσα από παλιά με διάφορες μορφές, τόσο στις κουζίνες της Μεσογείου όσο και στις αραβικές, όπου το σκόρδο καταναλωνόταν σαν τροφή και σαν φάρμακο από την εποχή των φαραώ.

Εννοείται πως γινόσουν καλά αλλά δεν σούμενε φίλος, ούτε καν βαμπίρ! Από τα βυζαντινά χρόνια υπάρχει το “ματζέτα, όπερ αγελάδα, οφτή με την αλιάδα”, όπερ σάλτσα με σκόρδο που γινόταν τότε στην Κρήτη με κοπανισμένο σκόρδο, κοπανισμένες ελιές και ελαιόλαδο, η οποία “αλιάδα” πιο περίπλοκη εμφανίζεται σε ενετικά συνταγολόγια του 14ου αιώνα και αργότερα εμπλουτίζεται με καρύδια και πιπέρι (Ελληνική γαστρονομία, ΕΟΤ).Ο συνδυασμός της με ένα επίσης πολύ αγαπητό σ’ όλη τη Μεσόγειο ψάρι, τον βακαλάο ή γάδο, που υπάρχει στις ελληνικές θάλασσες και που συντηρείται καιρό στο αλάτι, είναι εύκολος και ταιριαστός. Ο αποξηραμένος μπακαλιάρος που παράγεται στην Ισλανδία και τη Νορβηγία λέγεται και στοκοφίσι.