Στο πρεβάζι του παραθύρου
(που στην άκρια του αμυδρά μια κερασιά ακουμπά)
μια πράσινη, μικρόσχημη, σιχαμένη κάμπια
σέρνεται ράθυμα,
κουβαλώντας στη ράχη της
τις εαρινές υποσχέσεις της φύσης:
πώς τα μουντά
τα ξερά,
τα λασπωμένα,
πίσω εγκαταλείπονται
και με χρώματα, αχολογιές και ακτινοβόλες μέρες
η ζωή θα τ'ανταλλάξει.
Η χαρά ακολουθεί τη θλίψη.
Και τ' ανάπαλιν!
Εφήμερα όλα!
Χαμογέλα τώρα που μπορείς....
πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου