Σαν από παραμύθι...

Σαν από παραμύθι βγαλμένη η εικόνα που αντίκρυζα, κάθε πηγαίναμε στο "χτήμα" (μετόχι) του νονού του πατέρα μου.

(εικόνα)***

Τα ζήλευα τα  μικρά σπιτάκια πάνω σε κάποιο  δένδρο με την πιο πλούσια φυλλωσιά του  "χτήματος"  (μετοχίου). 

Η διαδρομή ακόμη πιο παραμυθένια...

Στρατόνι  ...κατάσταση μέσα από τα αμπέλια με τις σταφίδες.

Το στενό δρομάκι,  δηλαδή,  που ήταν η εύκολη πρόσβαση από χτήμα σε χτήμα και που χωρούσε το τρακτέρ  (παλιότερα το κάρο) ή σε άλλα χτήματα ίσα-ίσα ένας άνθρωπος για να περάσει ανάμεσα από τους αμπελώνες, που τους χώριζαν γράνες. 

Χαντάκια δηλαδή, που χώριζαν τις ιδιοκτησίες αλλά συνάμα συγκέντρωναν τα νερά των βροχοπτώσεων.

ΑΝΟΙΓΜΑ ΓΡΑΝΑΣ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΕΘΟΔΟ

Τσιαρντάκ(ι)

       Το ΄΄τσιαρντάκ(ι)΄΄ δεν ήταν ακριβώς παιχνίδι. Ήταν μια κατασκευή που διευκόλυνε τα παιδιά στο παιχνίδι. Όταν λέμε ΄΄τσιαρντάκ(ι)΄΄ εννοούμε μια πρόχειρη κατασκευή από ξύλα, που το έφτιαχναν οι μεγάλοι για να προστατευθούν κυρίως από τη ζέστη του καλοκαιριού. Γι’ αυτό το σκοπό τέτοια ΄΄τσιαρντάκια΄΄ έφτιαχναν στο χωράφι ή στο αλώνι, προσωρινά, ώσπου να φτιάξουν την καλύβα τους, που ήταν μια σχετικά μόνιμη κατασκευή.

Τα παιδιά όμως έφτιαχναν ΄΄τσιαρντάκια΄΄ επάνω στα δέντρα. Μέσα στο χωριό, κυρίως στην Πάνω Βύσσα, τα πιο προσιτά δέντρα για ΄΄τσιαρντάκια΄΄ ήταν οι ΄΄κατιτιρνιές΄΄ (=ακακίες). Ήταν αρκετά ψηλά δέντρα και με πολύ σκληρό ξύλο, τόσο που να αντέχει στο βάρος των παιδιών. Στο κάτω το χωριό πάλι υπήρχαν ΄΄τα καβάκια΄΄, επίσης ψηλά και σχετικά γερά δέντρα.

Ανέβαιναν λοιπόν επάνω και τοποθετούσαν οριζόντια ξύλα, στερεωμένα από κλαδί σε κλαδί. Έτσι έφτιαχναν μια βάση, σχήματος τετραγώνου ή ορθογωνίου, έκτασης όσο περίπου ένα διπλό κρεβάτι. Επάνω έβαζαν διάφορα χοντρά κλαδιά και σε απόσταση περίπου 20 εκατοστών το ένα από το άλλο. Μετά για να είναι το δάπεδο καλυμμένο, τοποθετούσαν δεμάτια από καλάμια σκούπας, τα οποία βρίσκονταν σε αφθονία στο χωριό μας. Έτσι το δάπεδο ήταν σκεπασμένο και μπορούσε να αντέξει το βάρος των παιδιών. 

 

 Ένα σύγχρονο ΄΄τσιαρντάκι΄΄.

Άλλοι πιο μερακλήδες συνέχιζαν την κατασκευή, φτιάχνοντας και τοίχους, επενδυμένους πάλι με καλάμια, καθώς και σκεπή, επικλινή, σκεπασμένη πάλι με καλάμια. Έτσι όταν έβλεπες ένα ΄΄τσιαρντάκ(ι)΄΄ ήταν σαν μια τεράστια φωλιά επάνω στο δέντρο ή σαν ένα μικροσκοπικό σπιτάκι επάνω στο δέντρο.

Για να ανέβουν επάνω, κατά κανόνα σκαρφάλωναν επάνω με τα χέρια και τα πόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις, για γρήγορη ανάβαση, χρησιμοποιούσαν ξύλινη σκάλα την οποία τοποθετούσαν στον κορμό του δέντρου και την έδεναν καλά για να μην γλιστρήσει. Κάποιοι τη νύχτα κοιμούνταν επάνω στο ΄΄τσιαρντάκ(ι)΄΄ παρέα με τα πουλιά. Άλλοι πάλι προηγούνταν της τεχνολογίας, καθώς είχαν εφεύρει την εποχή εκείνη την ΄΄ασύρματη επικοινωνία΄΄! Ό ένας επάνω στο ΄΄τσιαρντάκ(ι)΄΄ επικοινωνούσε με τον άλλον στο δικό του ΄΄τσιαρντάκ(ι)΄΄, φωνάζοντας δυνατά και απαντώντας ο άλλος επίσης δυνατά, με πολλά βεβαίως…παράσιτα.