Θρηνήστε, ώ κόρες της Αστάρτης κι' όλες εσείς
Του Ταμμούζ οι εκλεκτές μαζί μου.
Ας λιώσει απ'το θρήνο η καρδιά κι'ας χύσει δάκρυα πικρά.
Γιατί ο Χρυσεεφάντινος δεν είναι μαζί μας πια.
Στο δάσος 'κει το σκοτεινό Τον γράπωσ'άγριο θεριό.
Τρύπησε με τα δόντια του το θείο Του σώμα.
Χάμω τα φύλλα των καιρών πεσμένο ον σκεπάζουν
Και ποτέ το βήμα Του δεν θα δθει να ταράξει
Των σπόρων το νανούρισμα στης ΄Ανοιξης την αγκαλιά.
Δε θα 'βρω τη φωνή Του πια σιμά στο παραθύρι
Και πάντα μόνη θα 'μαι.
Θρηνήστε, ώ κόρες της Αστάρτης κι' όλες εσείς
Του Ταμμούζ οι εκλεκτές μαζί μου.
Γιατί για πάντα έχασα τον Χιλιαγαπημένο
Αυτόν που μίλαγε τη γλώσσα που ο ποταμός λαλεί.
Αυτόν που αδελφωνότανε ο χρόνος τη φωνή του
Αυτόν που ήταν στο στόμα του γλυκός ο κάθε πόνος
Αυτόν που μέλι στη χολή μετάλλαξε στα χείλη.
Θρηνήστε, ώ κόρες της Αστάρτης κι' όλες εσείς
Του Ταμμούζ οι εκλεκτές μαζί μου.
Σαν κλαιν' τ'αστέρια, κλαίτε εσείς στο μνήμα Του σιμά.
Σαν ακουμπάνε πάνω Του του φεγγαριού οι αχτίδες
Και τα κλινοσκεπάσματα τα δάκρυά μας ας βρέξουν
Που ο Χιλιαγαπημένος μου στ'όνειρό μου κοιμόταν
Κι' έφυγε σαν της χαραυγής τα χάδια με ξυπνήσαν.
ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου