“....να κλαδέψω και τον κισσό(*). πώς με εκνευρίζει αυτός ο κισσός. όπου βρει χώμα ριζώνει. βγάζει κάτι μεγάλα φύλλα. καλύπτει όλα τα υπόλοιπα. αν τον αφήσω με πνίγει. μόνο ο κορμός του μ' αρέσει πολύ. και τον κλαδεύω να βλέπω αυτόν...”, είχε πει...
;΄
΄Ομως εγώ για ένα περίεργο και ανεξήγητο λόγο λατρεύω τον κισσό. Αυτό το φυτό που άλλοι αντιμετωπίζουν σαν τον κακό εισβολέα.
΄Ομως εγώ για ένα περίεργο και ανεξήγητο λόγο λατρεύω τον κισσό. Αυτό το φυτό που άλλοι αντιμετωπίζουν σαν τον κακό εισβολέα.
Σ' εμένα αρέσει το ...θράσος του. Ξεφυτρώνει εκεί που δεν τον περιμένεις.
Κάθομαι στη βεράντα και κοιτάζω τις ελιές μέσα στο κτήμα, που φαντάζουν σαν τις χλιδάτες κυρίες.
Οι κλάρες τους φορτωμένες καρπούς και οι κορμοί τους ασφυκτικά αλλά περίτεχνα αγκαλιασμένοι από κισσούς.
Παθιασμένο αγκάλιασμα
Διάβασα πως σύμφωνα με το "Savoir-Vivre" του Χρήστου Ζαμπούνη,
ο Κισσός: συμβολίζει τα έντονα δεσμά αγάπης.
Αλλού πάλι πως ο Κισσός συμβολίζει τη φιλία
Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες (φυτά κι' ονομασίες) μα τα αγγίγματα ψυχής κι' εσύ έχεις εναν ξεχωριστό και αξιοζήλευτο τρόπο να κερδίζεις, να πλησιάζεις, να συγκινείς να θωπεύεις ψυχές
(16/8/09 15:05)
ο Κισσός: συμβολίζει τα έντονα δεσμά αγάπης.
Αλλού πάλι πως ο Κισσός συμβολίζει τη φιλία
Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες (φυτά κι' ονομασίες) μα τα αγγίγματα ψυχής κι' εσύ έχεις εναν ξεχωριστό και αξιοζήλευτο τρόπο να κερδίζεις, να πλησιάζεις, να συγκινείς να θωπεύεις ψυχές
(16/8/09 15:05)
Ο μαύρος κι άχαρος κισσός – τον πόνο του τρυγώ
και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει
και λέω κι είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ
που ο μαύρος κι άχαρος κισσός το περιζώνει.
Μυριόριζος, μυριόκλωνος – ο πόνος που πονώ,
στείρα ζωή βυζαίνει από τον τοίχο
και δεν του παίρνει πνέοντας γλυκά απ’ τον ουρανό
έναν η αύρα ή στεναγμόν ή χαράς ήχο.
Τους δρόμους του απόσωσε το Φως τους μακρινούς
ώρα και θα 'βγουνε τα νυχτοπούλια
και ρόδα η δύση απλόχερα σκορπά στους ουρανούς
και στων βουνών τις κορυφές σκορπάει ζεμπούλια.
Και φτάνουν στα φυλλώματα του πένθιμου κισσού
κοπαδιαστοί οι σπουργίτες να κουρνιάσουν
κι από τη μέθη της ζωής και του ήλιου του χρυσού
μες σ’ ατρικύμιστη αγκαλιά να ξαποστάσουν.
Και τα ξελαρυγγίσματα σκορπίζουν τα στερνά,
τρελλά, ως που ο ύπνος φτάνει και τα πνίγει ,
ενώ ως τις ρίζες του κισσού τις τρίσβαθες περνά
μια ανατριχίλα απ’ της ζωής τη μέθη ολίγη.
Φουντώνει η νύχτα κι έρχουνται τριγύρω μου μια μια
Κι όλες μαζί απ’ αλάργου αρμενισμένες
σκιών σκιές οι ανάμνησες, στην άχαρή μου ερμιά
και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει
και λέω κι είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ
που ο μαύρος κι άχαρος κισσός το περιζώνει.
Μυριόριζος, μυριόκλωνος – ο πόνος που πονώ,
στείρα ζωή βυζαίνει από τον τοίχο
και δεν του παίρνει πνέοντας γλυκά απ’ τον ουρανό
έναν η αύρα ή στεναγμόν ή χαράς ήχο.
Τους δρόμους του απόσωσε το Φως τους μακρινούς
ώρα και θα 'βγουνε τα νυχτοπούλια
και ρόδα η δύση απλόχερα σκορπά στους ουρανούς
και στων βουνών τις κορυφές σκορπάει ζεμπούλια.
Και φτάνουν στα φυλλώματα του πένθιμου κισσού
κοπαδιαστοί οι σπουργίτες να κουρνιάσουν
κι από τη μέθη της ζωής και του ήλιου του χρυσού
μες σ’ ατρικύμιστη αγκαλιά να ξαποστάσουν.
Και τα ξελαρυγγίσματα σκορπίζουν τα στερνά,
τρελλά, ως που ο ύπνος φτάνει και τα πνίγει ,
ενώ ως τις ρίζες του κισσού τις τρίσβαθες περνά
μια ανατριχίλα απ’ της ζωής τη μέθη ολίγη.
Φουντώνει η νύχτα κι έρχουνται τριγύρω μου μια μια
Κι όλες μαζί απ’ αλάργου αρμενισμένες
σκιών σκιές οι ανάμνησες, στην άχαρή μου ερμιά
να φέρουν ψεύτικια παρηγοριά οι θλιμένες
Μάταια! ζει ποτέ η ζωή μ’ ανάμνησες που ζεί,
που θα ξυπνήσει και μ’ αυτές θα γείρει,
ενώ ολοτρόγυρα βροντά η μέθη όλη μαζί
απ’ της ζωής που ζει το πανηγύρι;
Ο μαύρος κι άχαρος κισσός, τον πόνο του τρυγώ
και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει
και λέω κι είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ
που ο μαύρος κι άχαρος κισσός το περιζώνει.
που θα ξυπνήσει και μ’ αυτές θα γείρει,
ενώ ολοτρόγυρα βροντά η μέθη όλη μαζί
απ’ της ζωής που ζει το πανηγύρι;
Ο μαύρος κι άχαρος κισσός, τον πόνο του τρυγώ
και λέω και μες στα στήθια μου ριζώνει
και λέω κι είμαι το χάλασμα το ραγισμένο εγώ
που ο μαύρος κι άχαρος κισσός το περιζώνει.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ (1870-1942)
(*) Ο Κισσός, αντιπροσωπευτικός της φιλίας, του γάμου αλλά και της αποφασιστικότητας του ανθρώπου, δεν μυρίζει αλλά θυμίζει.
Είναι μέτρια απορροφητικός στους εναέριους ρύπους. Οι μικρόφυλλες ποικιλίες κισσού αναπτύσσονται καλά σε γλάστρα και σε εσωτερικούς χώρους. Ο κοινός κισσός, με τα μεγάλα φύλλα, είναι κατάλληλος για εξωτερικούς χώρους. Εχει ωστόσο ένα μειονέκτημα: μπορεί αν αναπτυχθεί ανεξέλεγκτα, να είναι καλή κρυψώνα για τα ποντίκια. Αναπτύσσεται καλά, σε όλα τα εδάφη, ακόμα και στα πιό φτωχά. Είναι ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες και στους ισχυρούς ανέμους. Προτιμά τις υγρές και ημισκιαρές τοποθεσίες. Θέλει συχνό πότισμα.
http://oitheitses.wordpress.com/2010/04/16/
Καλή Κυριακή και εβδομάδα!
Είναι μέτρια απορροφητικός στους εναέριους ρύπους. Οι μικρόφυλλες ποικιλίες κισσού αναπτύσσονται καλά σε γλάστρα και σε εσωτερικούς χώρους. Ο κοινός κισσός, με τα μεγάλα φύλλα, είναι κατάλληλος για εξωτερικούς χώρους. Εχει ωστόσο ένα μειονέκτημα: μπορεί αν αναπτυχθεί ανεξέλεγκτα, να είναι καλή κρυψώνα για τα ποντίκια. Αναπτύσσεται καλά, σε όλα τα εδάφη, ακόμα και στα πιό φτωχά. Είναι ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες και στους ισχυρούς ανέμους. Προτιμά τις υγρές και ημισκιαρές τοποθεσίες. Θέλει συχνό πότισμα.
http://oitheitses.wordpress.com/2010/04/16/
Καλή Κυριακή και εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου