Κάθε φορά που 'σαι μακριά γυμνώνομαι,
της νύχτας τ' αναφιλητά είναι δικά μου.
Δεν με χωράνε οι στιγμές,
απεγνωσμένοι φόβοι τρών' τη σάρκα μου
σε μεθυσμένα απογεύματα κι ατέλειωτους δισταγμούς.
ήταν η ώρα που ο ορίζοντας σκουραίνει
στης ακροθαλασσιάς τη σιωπηλή απόγνωση,
πριν φώτα ακόμα ανάψουνε στην πόλη,
ώρα που όλα μοιάζουν σκιές,
που δεν ξεχωρίζει πρόσωπα το βλέμμα.
Χορεύαμε λέει -τι παράξενο,
πάσχιζε η θάλασσα
το χτύπο της καρδιάς σου ν' αντιγράψει,
χορεύαμε και πάσχιζαν τα σύννεφα
να συγκρατήσουν τη βροχή, να μην αγγίξουν
το άφθαρτο συναίσθημα που ισοπέδωσε
όσα με δίδαξαν οι αιώνες,
όσα η λογική με πέτρα έχτισε,
σε μια στιγμή,
μισής ζωής κομμάτι...
Θυμάμαι μου χρωστούσες μιαν ερώτηση,
και μιαν απάντηση από παλιά χρωστάω,
κάτω απ' τα τείχη,
στης Αγοράς τη βόλτα,
στην πύλη του Παράδεισου,
σε μια μάχη σκληρή που τη ζωή μου έσωζες...
Θυμάμαι μου χρωστούσες μιαν ερώτηση,
και μιαν απάντηση από παλιά χρωστάω,
ποιος ξέρει άραγε πόσα θα ζήσουμε ακόμα
πριν μάθουμε για τα καλά
πώς εκδικείται ο έρωτας
όταν στα στήθη σιγοκαίει αιώνια...
Κάθε φορά που 'σαι μακριά γυμνώνομαι,
δεν με χωράει το κλουβί που έχτισα με χρόνο.
Ίσως στο τέλος η απάντηση να κρύβεται
στης μεθυσμένης νύχτας το απύθμενο σκοτάδι
που το φωτίζει μια βουβή αγκαλιά
και μια αλήθεια που χαράζει σαν χαμόγελο...
Θα 'ρθει η μέρα που εύχεσαι κρυφά,
θα ξεχειλίσει η ψυχή από τα μάτια σου,
απ' τα ρολόγια θα στερέψει ο χρόνος,
σε μια στιγμή θα γυμνωθώ
παντοτινά να σε φυλάξω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου