Ο/Η Mist είπε...
Κορίτσι του λευκού φτερού, της ανοικτής θάλασσας πέταγμα, του λευκού αφρού, και της φωτερής ματιάς
ό,τι για σένα είναι σημαντικό
μην το αφήσεις ποτέ πίσω
ό,τι γεμίζει τα πνευμόνια σου αγάπη και δημιουργία μην αφήσεις κανέναν να στο στερήσει.
Θα βρεις τον τρόπο, και τον τόπο
σαν τον γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον
«...Στένεψε τα μάτια του σε εντατική αυτοσυγκέντρωση, κράτησε την ανάσα του, με δύναμη θέλησε να δώσει... ένα... ακόμα... εκατοστό... κλίσης... στην καμπύλη.
Ύστερα τα φτερά του ζάρωσαν, έχασε τον έλεγχο κι' έπεσε.
Οι γλάροι, όπως ξέρετε, δεν χάνουν ποτέ τη σταθερότητα, δεν χάνουν ποτέ τον έλεγχό τους.
Να χάσουν τον έλεγχο της πτήσης τους είναι γι' αυτούς ντροπή, είναι εξευτελισμός.
Όμως ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος, που δίχως ντροπή άπλωσε ξανά τις φτερούγες του πετώντας στην ίδια κείνη τρεμάμενη δύσκολη καμπύλη - όλο και πιο αργά, πιο αργά και πάλι χάνοντας τον έλεγχό του
- δεν ήταν ένα κοινό πουλί.
Οι περισσότεροι γλάροι δε νοιάζονται να μάθουν παρά μόνο τα πιο βασικά πράγματα για το πέταγμα — πώς να πετούν από την ακτή στην τροφή τους και πίσω πάλι.
Για τους περισσότερους γλάρους σημασία δεν έχει το πέταγμα, αλλά το φαγητό.
Για τούτον, όμως, το γλάρο σημασία δεν είχε το φαγητό, αλλά το πέταγμα. Πάνω από κάθε τι άλλο, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος αγαπούσε να πετάει...
..............................
«Θέλω να μάθω να πετάω έτσι», είπε ο Ιωνάθαν, κι' ένα παράξενο φως γυάλισε στα μάτια του. «Πες μου τι να κάνω».
Ο Τσιάνκ μίλησε αργά και παρακολουθούσε τον νεώτερο γλάρο με έντονη προσήλωση.
«Για να πετάξεις με την ταχύτητα της σκέψης, δηλαδή οπουδήποτε», είπε,
«πρέπει ν' αρχίσεις γνωρίζοντας πως έχεις κιόλας φτάσει...».
Το κόλπο, σύμφωνα με τον Τσιάνκ, ήταν να πάψει ο Ιωνάθαν να βλέπει τον εαυτό του φυλακισμένο σ' ένα περιορισμένο σώμα με άνοιγμα φτερών ένα μέτρο και επίδοση που θα μπορούσε να προγραμματιστεί σε διάγραμμα.
Το κόλπο ήταν να ξέρει πώς η πραγματική του φύση ζούσε, με την τελειότητα ενός άγραφου αριθμού, παντού και ταυτόχρονα, περ' απ' το χώρο και το χρόνο.
Ο Ιωνάθαν δούλευε εντατικά, σκληρά, κάθε μέρα, αρχίζοντας πριν ακόμα βγει ο ήλιος και τελειώνοντας μετά τα μεσάνυχτα. Και παρ' όλες τις προσπάθειές του δε μετακινήθηκε ούτε ένα φτερό μακριά από τη θέση του.
«Ξέχνα την πίστη!».
Ο Τσιάνκ του το 'λεγε ξανά και ξανά.
«Δεν σου χρειάστηκε πίστη για να πετάξεις, χρειάστηκε να καταλάβεις το πέταγμα. Το ίδιο και τώρα... για ξαναπροσπάθησε...».
Και τότε μια μέρα ο Ιωνάθαν, καθώς στεκόταν στην ακτή, με κλειστά τα μάτια, συγκεντρωμένος, αντιλήφθηκε αστραπιαία για τι πράγμα του μιλούσε ο Τσιάνκ.
«Μα, είναι αλήθεια! Είμαι ένας τέλειος, απεριόριστος γλάρος!». Ένιωσε ένα μεγάλο ξάφνιασμα χαράς.
«Αυτό είναι!», είπε ο Τσιάνκ, και η φωνή του σήμαινε νίκη.
Ο Ιωνάθαν άνοιξε τα μάτια του. Στεκόταν μόνος με το Γέροντα σε μια ολότελα διαφορετική ακτή - με δέντρα ως κάτω στην άκρη της θάλασσας και δυο κίτρινους ήλιους να τριγυρίζουν πάνω απ' το κεφάλι του.
«Επιτέλους, το βρήκες», είπε ο Τσιάνκ,
«ο χειρισμός όμως πρέπει ακόμα να δουλευτεί λίγο...»
...............................
Στον πραγματικο Γλάρο Ιωνάθαν,
που ζει στον καθένα μας
του (Ρίτσαρντ Μπάχ-απόσπασμα)
...και δες...:) Δεν είσαι μόνη έχεις δυνατούς κρίκους (φίλους) για να κρατηθείς,
να ισορροπήσεις...
Και Θα Νικήσεις!!!
σε φιλώ γλυκά με έγνοια να είσαι καλά
ΥΓ
Συγχώρεσε μου το μακρόσυρτο του σχολίου και την κατάχρηση του σπιτικού σου, μα είναι ένα κομμάτι που ήθελα να στο αφιερώσω
Με αγάπη
