Το αύριο

Για κείνο το καλύτερο αύριο

που μας μιλούσαν στο σχολείο

που μας παρηγορούσε ο πατέρας

γιατί στα χρόνια του ποτέ

δεν το 'χε δει

βλέπω ακόμη όνειρα.

Και κάθε που το αύριο γίνεται τώρα

και μετατίθεται διαρκώς στο αύριο

το μόνο που βλέπω είναι

μια καινούρια χαρακιά 

στο πρόσωπο του άλλου

και στο πρόσωπό μου.

Μια χαρακιά που σφάζει

σαν νυστέρι πλαστικού χειρουργού

την ελπίδα από τα μάτια

το χαμόγελο απ' το στόμα

όμοια με το λουκέτο που μπήκε

στο διπλανό κατάστημα

και στο κατάστημα δίπλα από αυτό.

Εκείνο το καλύτερο αύριο

κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του

περιμένει κάποιον να το ανακαλύψει

ή να το εφεύρει 

μοιάζει με γέρο κατεργάρη

που κατάφερε ν' αυνανιστεί

που γελά μόνος του

ευχαριστημένος

από το δικό του ανέκδοτο.

Θάλεια Π. Αντωνιάδη