Κάτι συμβαίνει.
Κάτι σοβαρό συμβαίνει
και στη δική σου
και στη δική μου
ζωή.
Κάτι σαν εκρίζωση.
Το νιώθω βαθιά
σα σφίξιμο
στο πάνω μέρος
του στομάχου μου.
Συχνά τότε νομίζω πως πεινώ,
όμως είναι Αυτό.
Σα να συσπάται σε ύψιστη θλίψη.
Σα να του λείπει το βασικό,
που εσφαλμένα ερμηνεύω ως έλλειψη τροφής.
Χρειάζομαι
το χέρι σου πάνω μου.
Να με ψάχνει, να με ψηλαφεί.
Να μη φοβάμαι το κακό, που θεριεύει εντός μου.
Ψάχνω το χέρι σου πάνω μου.
Μα δε το βρίσκω πλέον ούτε στο όνειρο.
Αλήθεια, τόσο λίγο το κράτησα!
Είναι καταπληκτικό, πόσες λεπτομέρειές του συγκράτησα.
Και την υφή του, τη θέρμη του, τη μυρωδιά του,
την ακριβή κοψιά των δακτύλων, το σχήμα, το χρώμα και το μέγεθος των νυχιών...
Το νεύρο, την αποθυμιά, την αναζήτηση της κίνησής του προς τα εμένα.
Έπρεπε να νικήσω τη συγκίνηση.
Να μιλήσω πιο νωρίς, να κρατήσω μες στο λόγο λεπτομέρειες, που αλλοιώθηκαν.
Σπουδαία βιτρίνα ο λόγος!
Φυλακίζει αναμνήσεις, απαλλάσσει απ' το άγχος της λήθης.
Είναι θλιβερό ωστόσο.
Όσο κι αν προσπαθώ να συντηρήσω στη φορμόλη του λόγου την πεθαμένη μου αίσθηση,
το χέρι σου ποτέ πια δε θα αξιωθώ πάνω μου.
Δε θέλεις πια ούτε να το κρατήσω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου