(ΕΙΚΌΝΑ ΑΠΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΡΧΕΙΟ)
Πανηγύρι σήμαινε -υποψιάζομαι- κάθε φορά που άρχιζαν οι προετοιμασίες για την κοντινή εκδρομή στην Αρβανιτιά.
Την παιδική μου μνήμη όμως, μιας και ήμουνα πάρα πολύ μικρή, μονοπωλούν το φορτηγάκι του ιχθυοπωλείου του παππού, ένα ταψί γιουβέτσι ή άλλες φορές γκιούλμπασι, όπως έλεγε με καμάρι για τις μαγειρικές του ικανότητες ο παππούς και το κεραμοσκεπές κτιριάκι, που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία.
Κοντολογίς, εικόνες και μυρωδιές, γιατί από γεύσεις τίποτε δε θυμάμαι.
Αυτή ήταν η Αρβανιτιά στο Ναύπλιο τη δεκαετία του '50...
Δεν ήταν φυσικά η σημερινή σύγχρονη πλαζ αλλά ένα παρθένο και έρημο, εκτός απ' τον οικίσκο δεξιά, τοπίο.
Μοσχομύριζε το ρετσίνι από τα πεύκα... ναι, κι' αυτό το θυμάμαι.
Πολύ αργότερα από ένα κιτρινισμένο φύλλο της τοπικής εφημερίδας "ΝΑΥΠΛΙΑΚΗ ΗΧΩ",
που βρήκα μέσα σε ένα παλαιό φιγουρίνι μόδας "VOGUE" της μαμάς μου, υπήρχε και η πιο πάνω φωτογραφία, από την Αρβανιτιά της εποχής εκείνης.
Δεν ήταν πλέον φύλλο ακέραιο, γιατί η παιδική μου ανησυχία, είχε ψαλιδίσει εκτός από τον τίτλο και τη συγκεκριμένη φωτογραφία, οτιδήποτε άλλο της είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον.
Πανηγύρι σήμαινε -υποψιάζομαι- κάθε φορά που άρχιζαν οι προετοιμασίες για την κοντινή εκδρομή στην Αρβανιτιά.
Την παιδική μου μνήμη όμως, μιας και ήμουνα πάρα πολύ μικρή, μονοπωλούν το φορτηγάκι του ιχθυοπωλείου του παππού, ένα ταψί γιουβέτσι ή άλλες φορές γκιούλμπασι, όπως έλεγε με καμάρι για τις μαγειρικές του ικανότητες ο παππούς και το κεραμοσκεπές κτιριάκι, που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία.
Κοντολογίς, εικόνες και μυρωδιές, γιατί από γεύσεις τίποτε δε θυμάμαι.
Αυτή ήταν η Αρβανιτιά στο Ναύπλιο τη δεκαετία του '50...
Δεν ήταν φυσικά η σημερινή σύγχρονη πλαζ αλλά ένα παρθένο και έρημο, εκτός απ' τον οικίσκο δεξιά, τοπίο.
Μοσχομύριζε το ρετσίνι από τα πεύκα... ναι, κι' αυτό το θυμάμαι.
Πολύ αργότερα από ένα κιτρινισμένο φύλλο της τοπικής εφημερίδας "ΝΑΥΠΛΙΑΚΗ ΗΧΩ",
που βρήκα μέσα σε ένα παλαιό φιγουρίνι μόδας "VOGUE" της μαμάς μου, υπήρχε και η πιο πάνω φωτογραφία, από την Αρβανιτιά της εποχής εκείνης.
Δεν ήταν πλέον φύλλο ακέραιο, γιατί η παιδική μου ανησυχία, είχε ψαλιδίσει εκτός από τον τίτλο και τη συγκεκριμένη φωτογραφία, οτιδήποτε άλλο της είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον.
Μεγάλη πλέον, θα μπορούσα και να έχω γίνει γιαγιά ...(εντελώς άσχετο)... αναρωτήθηκα τί θα μπορούσε να ήταν για την εποχή εκείνη, το κτίριο που φαίνεται ψηλά στην εικόνα.
Από τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο και αποκλείοντας τη γνώμη συγγενούς, πως ίσως ήταν οι φυλακές βαρυποινιτών που υπήρχαν στην Ακροναυπλία,
(photo) κατέληξα στο συμπέρασμα πως επρόκειτο για το...
Αγαπημένο μου Ανάπλι (-άκι) και πόσα ακόμη δε γνωρίζω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου