Στη φεγγαράδα

Ανεβαίνω την ανηφόρα με ταχύτητα αργά το βράδυ.

Έχει μια απίστευτη φεγγαράδα.

Φυσάει ένας δροσερός αέρας και παίρνει τα μαλλιά μου προς τα πίσω.

Στα ακουστικά μου ακούγεται το Καπηλειό.

Επιβραδύνω τα βήματά μου.

Κλείνω μάτια.

Εισπνέω βαθιά.

Χαμογελάω στο φεγγάρι.

Τραγουδάω "θυμούμαι κάθε χαραυγή που έλεγα ο ήλιος να μη βγει στην αγκαλιά σου"

Νιώθω χαρούμενη και ευλογημένη.

Είμαι ζωντανή, υγιής, αρτιμελής.

Η ζωή μου είναι γεμάτη δημιουργία και αγάπη.

Και ναι χαμογελάω.

Σκέφτομαι μερικά πρόσωπα που θα ήθελα να τους ψιθυρίσω μέσα στη μούρη τους "κοίτα με, γελάω" και να τους φυσήξω μέσα στα πνευμόνια τους λίγη από τη δική μου χαμογελαστή αύρα.

Στρίβω στη γωνία.

Τα βήματά μου έχουν γίνει πλέον αργά.

Δε θέλω να ακούσω άλλο τραγούδι.

Θέλω να κρατήσει αυτή η στιγμή της γαλήνης για όσο περισσότερο γίνεται.

Να με φυσάει αέρας.

ΠΗΓΗ