Το παραμύθι του Κήπου.

Ο Paco ξάπλωσε στο φύλλο του, στον ίσκιο της miss Margie, μιας κατάλευκης μαργαρίτας. Ένα απαλό αεράκι έκανε το φύλλο να λικνίζεται ρυθμικά, νανούρισμα στην πρωινή ησυχία του κήπου. Σύντομα τον πήρε ο ύπνος.

Πετάχτηκε απότομα, μούσκεμα. Μια πελώρια δροσοσταλίδα είχε ξεκολλήσει από την άκρη ενός τριαντάφυλλου και τον είχε λούσει. Άνοιξε τους πιτσιλωτούς του κάλυκες, πάνω από τα φτερά του, τα τίναξε για να στεγνώσει. "Συγνώμη!" του φώναξε η Rozalie, το ροζ τριαντάφυλλο, δεν πρόσεξα ότι ήσουν από κάτω!". "Δεν πειράζει" απάντησε ο Paco, "απλά, ήταν λίγο κρύο!". H Rozalie έσκυψε τώρα λίγο πιο χαμηλά, σχεδόν ακούμπησε τον Paco, ήθελε να τον δει καλά, να τον κρατήσει παντοτινά στη μνήμη της. "Αν ήταν ζεστό" του είπε χαμογελώντας, "θα ήταν δάκρυ. Τα λουλούδια όμως δεν κλαίνε. Απλά, πεθαίνουν χαμογελαστά... Φίλοι?". "Φίλοι!" απάντησε δίχως δεύτερη σκέψη ο Paco, καθώς τώρα ανέβαινε στο μίσχο της miss Margie για να φτάσει στο κίτρινο μπαλκόνι του, στο κέντρο της, ανάμεσα από τα ολόλευκα πέταλά της.

Ο ήλιος έλαμπε ψηλά και όλα είχαν ξυπνήσει στον κήπο. Μια ηλιαχτίδα έκοψε τη φυλωσσιά της πετροκερασιάς σαν κεραυνός και φώτισε τον Paco. Αυτός, άνοιξε πάλι τα φτεράκια του. "Ξάπλωσε καλέ μου" ακούστηκε μακρινή η βελούδινη φωνή της, "ξάπλωσε κι εγώ θα σε στεγνώσω". Μια πεταλούδα που την έλεγαν Batist έφτασε τότε στη μαργαρίτα.

"Καλημέρα πασχαλίτσα" φώναξε, καθώς φτερούγιζε ανάλαφρη ολόγυρα. Ο Paco έκανε πως δεν έβλεπε. "Καλημέρα Paco!" ξαναφώναξε η Batist. "Ξέρεις το όνομά μου;" γύρισε τα μάτια του προς το μέρος της καθώς αυτή στάθηκε στην άκρη της μαργαρίτας. "Όλοι σε ξέρουν στον κήπο!" γέλασε η Batist και προσπάθησε να στηριχθεί καλά, καθώς τα πέταλα ταλαντεύονταν στο ανάλαφρο άγγιγμά της. "Είσαι πολύ όμορφη!" μουρμούρισε ο Paco κλείνοντας τους κάλυκές του με τις κοκκινόασπρες πιτσιλιές, καθώς τα φτερά του είχαν τώρα στεγνώσει για τα καλά.

"Είμαι πολύ όμορφη!!!" φώναξε η πεταλούδα κι άρχισε να πετάει σε κύκλους γύρω από τη μαργαρίτα! "Να σου πώ ένα μυστικό;" συνέχισε... "Ναι!" απάντησε ο Paco, που τώρα είχε γυρίσει ανάσκελα και τσαλαβούταγε μέσα στην κατακίτρινη γύρη της miss Margie. "Θα είμαι όμορφη για λίγες ώρες ακόμα, μετά θα πεθάνω!". Ο Paco σταμάτησε να κινείται. Η Batist ξαναέκατσε στην άκρη της μαργαρίτας. Την κοίταξε στα μάτια. Εκείνη χαμογελούσε. "Πώς μπορείς να λες ότι θα πεθάνεις και να χαμογελάς;" τη ρώτησε.

Έξαφνα η Batist άρχισε να πετάει ξανά, χορεύοντας. "Κοίτα με Paco!!! Πετάω!!!" φώναξε και ανέβηκε ψηλά μέχρι το πιο ψηλό κλαδί της πετροκερασιάς. "Κοίτα με!!! Γελάω!!!" ξαναφώναξε, καθώς τώρα έφευγε γρήγορα προς τη μπουμπουκιασμένη κυδωνιά, γινόταν ένα με τα ολόλευκα άνθη της, χόρευε ανάμεσά τους. "Κοίτα με!!! Τσαλαβουτάω!!!" φώναξε ακόμα πιο δυνατά καθώς τώρα πετούσε πάνω από τη λιμνούλα του κήπου, ακουμπώντας τα πόδια της στο νερό, στέλνοντας πιτσιλιές σε ένα μπλέ πανσέ που χάρηκε και ξέσπασε σε γέλιο! "Κοίτα με Paco, κοίτα με! Είμαι όμορφη! Νιώθω ευτυχισμένη που ζω!!! Νιώθω ευτυχισμένη!".

Εκείνη την ώρα, έφτασε ο Burbo, ο πράσινος μπούρμπουνας. Έκατσε επάνω στη Rozalie, κοιτώντας από ψηλά τον κήπο, τη Batist, τον Paco. "Γειά σου φιλαράκι μου Paco!" φώναξε, αλλά ο Paco δεν απάντησε. "Χμμμ..." σκέφτηκε ο Burbo, "πάντως θα φοβόμουνα να κάνω όλα αυτά που κάνει η Batist... Τα παιδιά του κήπου μπορεί να με δουν και να με πιάσουν κι άντε μετά να γλιτώσω. Προτιμώ να πέσω ανάσκελα και να κρυφτώ στο χώμα". "Φοβάσαι?" γύρισε το κεφάλι του ο Paco προς το μέρος του. "Ζεις άμα φοβάσαι?" πρόσθεσε, με έναν αναστεναγμό. "Και βέβαια ζεις! Απλά προσέχεις λίγο παραπάνω" απάντησε ο Burbo κι έβγαλε ένα ζουζούνισμα γέλιου. Ο Paco σκέφτηκε πολύ, μέχρι που έφτασε το βράδυ.

Ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Ο Paco ξύπνησε μούσκεμα στο φύλλο του. Μια καυτή δροσοσταλίδα τον έκανε να ξυπνήσει απότομα. Κοίταξε ψηλά, η Rozalie ατένιζε τον κήπο αμίλητη. "Δεν υπάρχουν καυτές δροσοσταλίδες" της είπε ψιθυριστά. "Το ξέρω" απάντησε εκείνη, "μόνο τα δάκρυα είναι καυτά". Ο Paco μούδιασε. "Η Batist;" ρώτησε. Η Rozalie έσκυψε από πάνω του. Η miss Margie γύρισε από την άλλη πλευρά, να μη βλέπει. "Δεν υπάρχει πια Batist. Το μόνο που έμεινε είναι η Άνοιξη" ψιθύρισε η Rozalie και σχεδόν αμέσως σηκώθηκε ξανά κι άρχισε να ατενίζει τον ουρανό. Ο Paco βούρκωσε. "Μα χθες" προσπάθησε να μουρμουρίσει, "ζούσε τόσο ευτυχισμένη...".

"Κοίτα με πετάω!!!" ακούστηκε ξαφνικά μια περίεργη φωνή κι ένα μακρόσυρτο ζουζούνισμα γέμισε τον κήπο. "Κοίτα με Paco, γελάω! Κοίτα με!!! Χορεύω! Πετάω! Φοβάμαι, αλλά πετάω!". Ήταν ο Burbo, ο μπούρμπουνας, που γέμισε τον κήπο με το θόρυβό του. Ο Paco τον κοίταξε με απορία. "Δε φοβάσαι πια;" τον ρώτησε. "Θέλω να ζήσω Paco!" φώναξε ο Burbo και χάθηκε ανάμεσα στα φύλλα της πετροκερασιάς. Λίγο μετά κατέβηκε γρήγορα και πέρασε πάνω από τη miss Margie, εκείνη του χαμογέλασε. "Γιατί πεθαίνουν οι πεταλούδες?" ρώτησε ο Paco και η miss Margie έσκυψε και τον βοήθησε να ανέβει στο κίτρινο μπαλκόνι του, ανάμεσα από τα ολόλευκα πέταλά της. "Η άνοιξη φεύγει κάποτε" του ψιθύρισε. "Όμως πάντα ξανάρχεται. Όπως και η Batist. Ευτυχώς πάντα ξανάρχεται. Δεν υπάρχει θάνατος. Το μόνο που υπάρχει είναι η ζωή" είπε, και γύρισε το κεφάλι της προς τον ήλιο που έλαμπε. "Κοίτα με Paco!!! Φοβάμαι, αλλά ζω!" φώναξε ο Burbo και χάθηκε στο βάθος του κήπου, αφήνοντας πίσω του μια καυτή δροσοσταλίδα...

Η Rozalie άρχισε να τραγουδάει σιγανά. O Paco ένιωσε ελπίδα. Χώθηκε ανάσκελα μέσα στην κίτρινη γύρη της miss Margie, σκεπάστηκε με μια ηλιαχτίδα κι αποκοιμήθηκε, σίγουρος ότι θα ξανάβλεπε κάποτε τη Batist.

Εκείνο το μεσημέρι την ονειρεύτηκε να χορεύει ξανά.

πηγή