Fairy stawberry: Τραλα, λα, τραλα λα.....

Σάββατο 12 Ιουλίου 2014

Τραλα, λα, τραλα λα.....

"Κά-λη-μέ-ρα σας παιδιά,
Τρα-λα-λά, τρα-λα-λά
Ση-κω-θεί-τε με χαρά,
τρα-λαλα-λαλά.
Η χρυσή Α-να-το-λή,
στην δουλειά μας προ-σκα-λεί,
Τρα-λα-λά-λα-λά-λα
τρα-λα-λά, τρα-λα-λά…"

Καλημέρα σας παιδάκια είναι η Θεία Λένα εδώ ...

Μα τα περισσότερα παραμύθια, τις ιστοριούλες, τα ποιηματάκια και τα τραγουδάκια τ' ακούγαμε τότε από την καθημερινή εκπομπή της αξέχαστης Θείας Λένας, της αείμνηστης Αντιγόνης Μεταξά, της οποίας την ακούραστη προσφορά και την παραγωγικότητα βράβευσε ακόμη κι η Ακαδημία Αθηνών.

Η θεία Λένα ... Πρώτη μου αγάπη και πηγή για ατέλειωτες ώρες επικοινωνίας με το παραμύθι, το τραγούδι, τα πρώτα μηνύματα για πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, αγάπη προς τον πλησίον, έφεση για ανωτερότητα και στόχους και ιδανικά!

Στα προσχολικά αλλά και στα πρώτα σχολικά μας χρόνια, στις δέκα κάθε πρωί, είχαμε ραντεβού μαζί της μέσω των ερτζιανών.

«Καλημέρα σας παιδάκια, είναι η Θεία η Λένα εδώ ...». Έτσι ξεκινούσε η εκπομπή κι εγώ,

(εικόνα)

είχα πιάσει "στασίδι από ώρα μπροστά στο ραδιόφωνο και περίμενα με χαρτί και με μολύβι να γράψω το καινούριο ποιηματάκι ή το τραγουδάκι που θα μας έλεγε.

"
«Καλημέρα σας παιδιά, τραλαλά, τραλαλά» κι εγώ, εκστασιασμένη να τραγουδώ τα τραγουδάκια, ανάλογα με το θέμα της ημέρας και να τα επαναλαμβάνω πρώτα-πρώτα στη μαμά, στις φιλενάδες μόλις βρισκόμασταν
Είχα κι αλληλογραφία με τη θεία Λένα. Αμέεε ...; Γιατί από κείνα τα χρόνια, άφοβα έπιανα την πένα στο χέρι μου κι εύκολα έβαζα στο χαρτί σκέψεις και ιδέες κι ακόμα ευκολότερα τις διατύπωνα έμμετρα.

Πιο κουκουβάγια απ' όλες τις κουκουβάγιες η καλή μου μανούλα , της έστειλε κάποτε κι ένα από τα πρώτα δικά μου ποιηματάκια κι όταν εκείνη το διάβασε στην εκπομπή μια μέρα, με εγκωμιαστικά σχόλια μάλιστα ,πήρε τόσο μεγάλη η χαρά ! Το ανακοίνωσε αμέσως σε συγγενείς και φίλους κι όσο ζούσε, όταν άρχιζε να με παινεύει και ν' αραδιάζει τα «προσόντα» και τα «έργα» μου, σαν επωδό πάντα πρόσθετε:

-«Καλέ για σκεφτείτε πως κι η Θεία η Λένα διάβασε το ποίημά της στην εκπομπή της τότε που ήταν ακόμη δευτέρα Δημοτικού ...!»

Εμένα βέβαια έπεφτε η μούρη μου, ήθελα ν' ανοίξει η γη και να με καταπιεί κι ήταν ο μόνιμος καυγάς μας, τον οποίο πάντα και κάθε φορά τον κάναμε άδικα.

Μα σήμερα που, η ανάγκη μου για κείνην, τη μεγάλη απούσα, αντί να μειώνεται όσο περνά ο καιρός μεγαλώνει, της το συγχωρώ κι αυτό κι όλα όσα-πολλά- από την μεγάλη της αγάπη έκανε και μ' έφερνε σε δύσκολη θέση.