-Τι κοιτάς; με ρώτησαν
Κι εγώ πάντα εκεί ..κατά το νοτιά..
με το χέρι αντήλιο
μ’ εκείνο το μεγάλο καπέλο το ψάθινο
με τα κεράσια τσαμπί στο πλάι
ήχους μάζευα σ’ ένα πανέρι..
Βρεγμένα χαμόγελα ματιών
-Μα τι κοιτάς ; ξαναρωτούσαν
Μια πανσέληνο ασημοκέντητη που κουβαλούσε το χρόνο
στην πλάτη
Προσευχόταν στην αιώνια βροχή
κι ο ήχος απ’ την καμπάνα
χτυπούσε Κυριακή
Λειτουργιά στο ασυμβίβαστο
-Εεεε τι κοιτάς ;
Οχού δεν θα μ’ αφήσουν σε ησυχία
Ζέσταινα τα βότσαλα του καλοκαιριού μας
τα βοηθούσα να δραπετεύσουν
να τους χαρίσω θαλπωρή ήθελα
Να χώνω τα δάχτυλα στην τσέπη μου και να τ’ αγγίζω
Να σ’ αγγίζω…
-Μα τι κοιτάς ;
Κράτα με γερά κι όταν οι άλλοι θα παίζουν
στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα
τρέχα να φύγουμε !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου