Απόψε, κάτι ξέφυγε
μεσ' απ' τ' αγέρι
και την κεφαλή σου
γέρνει
για τους
φυλακισμένους θα 'θελες να προσευχόσουν
που παγώνει η ζωή
τους.
Και τη ζωή σκέφτεσαι,
τότε, τη θρυμματισμένη.
Τη ζωή που με το
θάνατο πια δε βολεύεται
καθώς το μέλλον
απουσιάζει
καθώς ανώφελα δυνατός
πρέπει να 'σαι
κι ανώφελα θλιμμένος.
Όπου οι μέρες όλες
αργοσβήνουν
και στην άβυσσο οι
νύχτες βουβαίνονται
όπου της άσπιλης
παιδικότητας
η συνείδηση χάνεται
έτσι που ήδη γεράσαμε
για να σκεφτούμε ένα παιδί.
Όχι τόσο, όμως, που η
ζωή εχθρική εγίνη
μα ψέματα της λες
εξόριστος μες στης
φυλακής τα τείχη.
Rainer Maria Rilke
Στον άνεμο μετέωρος
θε να 'μαι
Μετάφραση: Χρήστος
Κουλτούκης
Εκδόσεις: Ελεγεία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου