Το γαντζάκι του έρωτα

(εικόνα)*

Σήμερα έμαθα γιατί ανθίζουν οι λεμονιές

Είχα χρόνια που θήτευα στη φύση τους

Περιπλανήθηκα

Ρώτησα

Άκουσα προπαντός άκουσα

Κι αμφέβαλα τόσο στο δρόμο που σιγά σιγά

Έφτασα στον άτακτο κόσμο των εντόμων 

Σαν επιστήθιος φίλος ψηλά να ζυγιστώ

Πήρα πολλά δίνοντας μόνο ανάσες 

Πολύτιμες απόχες νοημάτων κρατώντας

Στο μεταίχμιο του χρόνου έφτασα

Και πάνω εκεί τις απαρχές της ιστορίας μου σκάλισα 

Ίσως γι αυτό κι αυτή η κιτρινοπράσινη

Πεταλούδα που έρχεται κι επικάθεται συνεχώς

Στης σκέψης μου το νοτισμένο μύλο

Χωρίς ποτέ να ζητά δεσμεύσεις και όρια στενά

Κάτι σαν εξαγνισμό το ένιωσα

Εκείνο το γαντζάκι του έρωτα   

Που αναφορικά με οδήγησε στα πανάρχαια μυστικά:

Πως οι χυμοί ανερώτητα τρέχουν σαν κραυγές στο σώμα

Πως τα πέταλα αργά προετοιμάζονται βαθιά μέσα στις ρίζες

Και τα στεφάνια περιμένουν στις πύλες ολάνθιστα

Για να παραστούν στις τελετές των εκλεκτών

Γόνιμα έμαθα το έλασσον

Αποστάζοντας τις ρίμες είδα το μέγιστον

Γιατί 

Επικλινής θα πρέπει να σταθείς στο νερό για να καρπίσεις

Έτσι κι εγώ ονομάτισα νύμφη τη στιγμή

Και πικραμύγδαλο σκληρό όλη τη γνώση του πάθους 

Έρωτας είναι ο λεμονανθός λαβωμένος

Πηγαίο ρεύμα η άχρονη ομορφιά του

Και τ' αρώματα κρυφά ραβασάκια παράνομων εραστών

Που άμεμπτοι έμειναν στην κλίνη του χρόνου

Κι εγώ γεννημένη μέσα στα λεμονοδάση δίπλα στη θάλασσα

Είχα την τύχη να γυρίζω τους τροχούς

Μέχρι να φτάσω στα κύματα

Εκεί που σε γνώρισα

Όμοιος Πήγασος να δουλεύεις το στίχο

Να σκορπάς ανθούς στα πελάγη

Να γητεύεις τις μέδουσες με το γέλιο σου

Κι απ' το αίμα των οδυρμών να πληθαίνεις τα κάλλη σου

Είσαι ένας κύκλος που περιδινίζεται στα χείλη του Δεκέμβρη

Και κοντά μου έρχεσαι

Ολόκληρος ένα άρωμα γήινο

Που πριν το χαρώ στα φυτολόγια της μνήμης το κρατούσα

Άναρχο

Ηδυπαθές

Ανεξερεύνητο

Μυστηριακό σαν την προαιώνια μήτρα της γης

Που τους μύθους γεννά κι ανασταίνει 

Πάντα ήξερα γιατί ανθίζουν της σάρκας οι λεμονιές!

ΠΗΓΗ