Βρέχει

Βρέχει…κάθε σταγόνα που πέφτει

ξεπλένει κι ένα όνειρο

ξεφτίζει της ελπίδας τη θωριά

κάτω από τα σύννεφα της κρίσης.

Κοίτα γύρω σου…δες…πόσος κόσμος υποφέρει…

νοιάζεται κανείς;ποιος ξέρει…του εγωισμού τη μπέρτα πόσους σκεπάζει…

Μερικοί ουρλιάζουν…μα προσπερνάς…δεν αντέχεις κι άλλα προβλήματα…

φτάνουν τα δικά σου.

Ο ήχος της βροχής τα βλεφαρά  σου γητεύει…κι όνειρο παράξενο ξεδιπλώνει μπρος τους…

«Μέσα σε ομίχλη…ένας σοφός γέροντας στέκεται απέναντί σου…ο χρόνος…μ’ ένα μπαούλο γεμάτο αμύθητους θησαυρούς…τα λάφυρα

Με βλέμμα στοχαστικό τα μάτια σου αντικρύζει…δε  μιλά… μα εσύ ακούς τη φωνή του, τα χείλη του δεν ανοιγοκλείνουν…χωρίς να χαλά τη γαλήνια όψη του ….κι εσύ απαντάς στις σιωπηλές ερωτήσεις του…κι απεγνωσμένα …δικαιολογείσαι…

– Μα …όλοι είχαν πρόσβαση στο εφήμερο όνειρο…

– Κι άμυαλε θνητέ  …πόσο νόμιζες θα κρατούσε αυτή η απατηλή όαση;

Σκέφτηκες ποτέ σου οτι για να γευτείς μια σταγόνα από το νέκταρ των θεών,που κάποιες Σειρήνες σε πλάνεψαν …για να το αρπάξουν όλόκληρο εκείνες;

Κι η Νέμεσις συλλογίστηκες πως θ’ αντιδράσει;

Η ζυγαριά της «τυφλής», προς τα που θα γείρει;  εσένα βαραίνει πιο πολύ η μεριά σου…

Οι άλλοι πέταξαν τα βάρη από πάνω τους,και η μισότυφλη βλέπει μόνο τα δικά σου…

Τι περίμενες;ονειροβατούσες;κι ονειροβατείς ακόμα να πιστεύεις στο πλάνεμα …στο τραγούδι δεν τις φτάνεις κοινέ θνητέ…

-Οχι…δίκιο δεν είναι…εγώ δεν φταίω…

-Κοίτα τη δική σου θεά …της παίρνουν το θρόνο…αυτό ήθελες…δες πως κουρελιάζεται  απέναντι στους βάρβαρους…σαν λυσσασμένοι λύκοι που περίμεναν να ξεσκίσουν τις σάρκες της…

Και σένα..κοινέ θνητέ …αλυσίδες  σου φορούν..μαντρώνοντας σου τη σκέψη…

Έτσι κάνουν χρόνια τώρα…Δες πιο κάτω τόσα χρόνια κι άλλοι έκπτωτοι άγγελοι εκθρονίστηκαν…δες έναν  με τα  αιματοβαμμένα του φτερά  τσακισμένα τώρα περιπλανιέται…τσακισμένο…νοιάζεται κανείς…εσένα σε νοιάζει κοινέ θνητέ;

Έτσι θα καταντήσουν και τη δική σου θεά,….

Και τώρα; θ’αφήσεις να  πέσει αιμόφυρτη από ύπουλα δηλητηριώδη βέλη…που πετάει τόξο   λαξευμένο από την  διχόνοια…κι εσύ   ποτισμένος με το φίλτρο της λησμονιάς;

Ποιος ξέρει;…κοίτα θνητέ στης βροχής το νερό περιμένεις σαν κάθαρση…μα η θεά σου πέφτει…

-Και τώρα;τι κάνουμε;μα όχι…η  Θεά μου…θα παραμείνει ψηλά κοντά στους άλλους θεούς,μα ακόμα πιο ψηλά…γιατί έτσι της πρέπει…

-Κοίτα…την σέρνουν …δεν είναι πια η Μεγαλειοτάτη…

-Μας πως;ξέχασαν;     η θεά μου σκόρπισε σοφία και γνώση…σκόρπισε φως..σ’ ένα απέραντο σκοτάδι….

Και τώρα ξεχνούν….

– Ξέχνούν γιατί πρώτος ξέχασες ότι είσαι απλός θνητός,ακολουθώντας το τραγούδι τους…που τώρα διαπιστώνεις πόσο κακόηχο ήταν…ξεχνούν γιατί εσύ έσβησες τη δάδα της…κι όταν αργόσβηνε …δεν την άναψες ξανά μα πήρες το δικό τους φως …

-Και τώρα τι κάνω;;;;

Μάζεψε τα κουρέλια της,ανόρθωσε το ηθικό της,πάλαιψε για το βασίλειό της…

Μπόρα είναι…θα κοπάσει…θα βγει ο ήλιος…και θα φωτίσει την κώμη της.

Τι κι αν η μαυρίλα καλύπτει τη λάμψη της…δε θα χαθεί…ποτέ δε χάθηκε…

Και πως…τι πρέπει να κάνω;

– Απλά,Ξύπνα κοινέ θνητέ …απλέ Έλληνα!

ΠΗΓΗ