απειλητικών (εύχομαι μόνο να θεωρηθώ υπερβολική)
Παρ' όλα ταύτα τον δικαιούται τον εορτασμό και τις τιμές η ΄Ανοιξη, μιας και για όλους τους ΄Ελληνες γενικότερα, εξακολουθεί ...βαρύς και ασήκωτος χειμών... και δεν ξέρω αν και πότε θα ξαστερώσει...
Ημέρα Ποίησης όμως σήμερα και την υποδέχομαι με Λουντέμη που αγαπώ:
"Απόψε σκύψανε στ’ αφτί και κάτι μου 'παν σιγαλά
(Κάτω από την αστροφεγγιά, αποκοιμηθεί σα να 'χα…)
Με μια φωνή που την ακούν οι θεοί, κι’ οι νέοι μονάχα.
Ω, τ’ άκουσα καλά!
Θαρρώ μπουμπούκια μ’ άγγιξαν στις φούσκες του χεριού.
Θαρρώ το αίμα εμέθυσε στις φλέβες μου και τρέχει…
Θαρρώ από το φεγγίτη μου πέταλα κι’ ήλιο βρέχει.
Θαρρώ φτερά να μ΄έντυσαν περιστεριού.
Στο λόφο του καλοκαιριού τίναξαν την παντιέρα.
Και πάνω απ’ τις τριανταφυλλιές κυμάτισε φαρδειά.
Στου κήπου μας σκαλίσανε τη λεύκα μια καρδιά.
Κι’ οι σπίνοι γράφουνε τρελές μπαλάντες στον αγέρα.
Στη φυλλωσιά οι δροσοσταλιές αρχίσαν να γελάνε.
Και γιόμισε μοσκοβολιά της γης η ανασαιμιά.
Οι δυο καρδιές χτυπήσανε μαζί κι’ οι δυο –σα μια.
Σαν τα κουπιά που τη βαρκούλα του έρωτα κυλάνε.
Νιόνυφη η μέρα ανέβηκε απ’ το λόφο στολισμένη.
Και στην αλέα μια μέλισσα είπε το
«ανάστα η γη!»
(Κι ήταν γιορτάσι, η μυρωμένη αυτή της προσταγή)
«Ανάστα η γη!» και πρόβαλε η αγάπη φλογισμένη!
(ΑΝΟΙΞΗ- Μ.Λουντέμης)
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ,
με ΥΓΕΙΑ και ΕΙΡΗΝΗ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου