ΜΑΛΛΟΝ ΓΕΡΝΑΩ...

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που για κάποιους λόγους βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το παρελθόν. Είναι τότε που νιώθουμε αδύναμοι μπροστά στο μέλλον και λίγοι ή  μικροί αναλογιζόμενοι το παρελθόν.

Σκεφτόμαστε τις αποφάσεις που πήραμε όταν καλούμασταν να αποφασίσουμε μπροστά σε ένα δίλλημα και που μας οδήγησαν αυτές. Αναρωτιόμαστε μάλιστα αν την συγκεκριμένη στιγμή παίρναμε μια άλλη πορεία πως θα ήταν σήμερα τα πράγματα. Φανταζόμαστε πως ίσως το μέλλον, το παρόν μα ακόμα κι ένα μεγάλο μέρος του παρελθόντος μας να είχε διαμορφωθεί τελείως διαφορετικά.

 Όμως, πόσα πράγματα, καταστάσεις, άνθρωποι δεν συντέλεσαν έμμεσα ή άμεσα στη λήψη αυτής μας της απόφαση.Θα μπορούσα να σας φέρω χιλιάδες παραδείγματα προκειμένου να αποδείξω αυτό που σας λέω θα περιοριστώ όμως στο να πάρω το κατόπι εμένα, εσένα ή τον δίπλα απ' την ώρα που γεννιέται μέχρι την ώρα εκείνη που ίσως κάνει τον απολογισμό του, διότι πολλοί από μας ούτε αυτό δεν προλαβαίνουν ή δεν αντέχουν να κάνουν.

Ένα παιδί γεννιέται.

Δεν θα μπω στον πειρασμό να αναφερθώ στο ότι το μόνο βέβαιο είναι ότι εκείνο, οπωσδήποτε δεν αποφάσισε για το αν, που, πότε πως κι από ποιους θα γεννηθεί.

Αυτό το παιδί θα μεγαλώσει κάτω από τις καθοδηγήσεις και σύμφωνα με τις επιλογές αυτών που επέλεξαν αντί αυτού να το φέρουν στον κόσμο. Εκείνοι με τη σειρά τους θα διατείνονται ότι κάνουν ή έκαναν τα πάντα για να οικοδομήσουν το καλύτερο αύριο γι'  αυτό. Κι εκείνο πάλι θα αναρωτιέται πότε το ρώτησαν αν αυτές τους οι επιλογές ήταν σύμφωνες με τη δική του θέληση.

Έτσι με την κοινή κι αποδεκτή σε όλους φράση "οι γονείς κάνουν πάντα το καλύτερο για τα παιδιά τους" αφ' ενός μεν ο κάθε γονέας, είτε πρόκειται για έμπορο όπλων, είτε για έμπορο ναρκωτικών είτε για δημόσιο υπάλληλο, είτε για οικοδόμο, είτε για πλούσιο, είτε για φτωχό θα εξιλεώνεται για οποιαδήποτε επιλογή του, αφετέρου δε κάθε παιδί θα μεγαλώνει και θα οικοδομεί το παρόν και το μέλλον του με πέτρες ενοχικότητας και προσδοκία ανταπόδοσης.

Μια σειρά ανθρώπων που θα παρελάσουν απ'  τη ζωή του κάθε ανθρώπου (γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, εργοδότες, φίλοι, συνεργάτες κλπ) που οπωσδήποτε  δεν είναι πάντα προϊόν επιλογής του, θα βοηθήσουν στο να γεμίσουν - εμποτίσουν τον εγκέφαλό του με μια σειρά αρχών, με τις οποίες οι ίδιοι μεγάλωσαν, θα του μεταλαμπαδεύσουν τον τρόπο σκέψης τους - σωστό ή λάθος - και θα τον καθοδηγήσουν άμεσα ή έμμεσα σε κάθε του απόφαση.

Γιατί, ας μη γελιόμαστε, η δουλειά που γίνεται απ'   όλους αυτούς, μα κυρίως απ' τους γονείς, είναι πολύ καλή, εξαιρετική, θα έλεγα, καθώς ξεκινάει σα μια σταγόνα και σιγά - σιγά παίρνει τη μορφή της υγρασίας που απλώνεται παντού και ποτέ δεν ξέρεις από που και με ποια μορφή θα εμφανιστεί.

Και τα χρόνια περνούν και το παιδί μεγαλώνει ζώντας πλέον μέσα στην υγρασία και τη μούχλα χωρίς καν να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη της καθώς έχει γίνει ένα μ' αυτή. Σε λίγο μάλιστα θα κληθεί και το ίδιο ως ενήλικας να τη μεταφέρει και στα παιδιά του και εκείνα με τη σειρά τους στα δικά τους.

Μέχρι να φτάσει, αν φτάσει όπως είπαμε, η ώρα του απολογισμού. Και τότε πια γέρος ή σα γέρος, θα αναλογιστεί πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα αν έπαιρνε κάποτε διαφορετική  απόφαση από αυτή που κάποτε πήρε, πόσα ήθελε να κάνει και δεν μπόρεσε γιατί τα πρέπει ήταν ισχυρότερα από τα θέλω, πως θα ήθελε να ζήσει και δεν έζησε γιατί δεν είχε τα κότσια να το κάνει και τότε θα του έρχονται στο νου οι στίχοι του αλεξανδρινού ποιητή...

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος•

με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ• το νοιώθει, το κυττάζει.

Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει

σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα•

και πως την εμπιστεύονταν πάντα τι τρέλλα!

την ψεύτρα που έλεγε• «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε• και πόση

χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι

κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται

ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται

στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κ. Π. Καβάφης.

ΠΗΓΗ